அனிதா ஏரோபிக்ஸ் கிளாஸில் இருந்து கிளம்பியபோது லேசாக இருந்த தூறல் அவர்களது கடற்கரை சாலையில் சேர்ந்தபோது வானம் பொத்துக்கொண்டு கொட்டியது. அனிதாவுக்கு பத்திரமாக வீட்டுக்கு போய் சேர்ந்தால் போது என்று தோன்றியது. கடலை பார்த்தபடி ஊருக்கு ரொம்ப வெளியே, வார இறுதிகளில் மட்டும் நடமாட்டம் இருக்கும் பணக்காரர்களின் பண்ணை வீடுகள் அருகே இவர்களது வீடு இருந்தது. கடலை பார்த்தபடி இருந்தால் கோடை காலம் ஒரு சுகம் என்றால், இபப்டி காற்றும் மழையும் வந்தால் அதை சமாளிப்பதும் ஒரு சோதனை தான். அனிதா காரின் வைப்பரின் வேகமான ஆட்டத்தின் நடுவே ஓரிரு நொடிகள் இடைவெளியில் தெரிந்த சாலையில் கொஞ்சம் பயத்துடனும், பதற்றத்துடனும் வண்டியை ஓட்டிக்கொண்டு போனாள். இன்னும் ஓரிரு நூறு அடிகளில் தன் வீடு வந்துவிடும் என்றபோது கொஞ்சம் ஆசுவாசம் வந்தது. அதனால் கவனம் கொஞ்சம் சிதற சாலையின் ஓரத்தின் நிறுத்தப்பட்ட வண்டியை அவள் கவனிக்கவில்லை. திடீரென்று அவளுடைய நுண்ணறிவு வேலை செய்ய, சட்டென்று அந்த காரை இடிக்காமல் சடாரென்று கட்டடித்து நடு சாலைக்கு போனாள். நிறுத்தப்பட்ட அந்த காரை தாண்டியபோது அவள் ரியர்வியூ மிரரில் பார்த்தபோது அதன் முன் பானெட் திறக்கப்பட்டு அதில் ஓர் ஆணின் உருவம் குணிந்த (அற்புதமான உருண்டை சூத்து தான் முதலில் கவனத்துக்கு வந்தது) நிலையில் சரி செய்ய முயன்றுக்கொண்டிருந்தது. கொட்டும் மழையிலும் அவன் தீவிரமாக முயற்சி செய்துக்கொண்டிருந்தான்.
அனிதா ரியர்வியூ மிர்ரரில் பார்த்து பின்னாடி வண்டிகள் எதுவும் வரவில்லை என்று உறுதி செய்துக்கொண்ட பிறகு வண்டியை மெதுவாக ரிவர்ஸில் ஓட்டிச்சென்று அவன் அருகில் நிறுத்தினாள். வண்டியை சரி செய்துக்கொண்டிருந்தவன் நிமிர்ந்து பார்த்தான். இவனை எங்கோ பார்த்திருக்கிறோமே என்று நினைத்தவாறே அனிதா கார் கண்ணாடியை இறக்கி “ஹேய்! ஏதாச்சும் பிராப்ளமா?” என்று கேட்டாள்.
கொட்டும் மழையில் அவன் தொப்பலாக நனைந்திருந்தான்.
| மேலே படிக்கிறதுக்கு முன்னாடி... |
|---|
“ஆமாம்… இஞ்சின்ல ஏதோ பிராப்ளம்.. நானும் ஒரு மணி நேரமா போராடிட்டு இருக்கேன்…”
அவன் உடம்பில் மெல்லிய வெள்ளை சட்டை, பனியன் போடாத அவன் உடம்பில் ஒட்டிக்கொண்டு அவனது கட்டுடலை கவர்ச்சியாக காட்டியது. வெள்ளை சட்டைக்கு அடர்நீல ஜீன்ஸ் இன்னும் அழகாக அவன் தொடையின் உருளை ஷேப்பை அம்சமாக காண்பித்தது. அனிதாவுக்கு இவன் அவன் தானா என்று சந்தேகம் வந்தது.
“என்னோட வீடு அந்த காம்பவுண்ட்ல தான் இருக்கு… வாங்க… நான் என் வீட்டுக்காரருக்கு தெரிஞ்ச மெக்கானிக்கை கூப்பிடுறேன்”…
“ஓகே! தேங்க்ஸ்…”
| மேலே படிக்கிறதுக்கு முன்னாடி... |
|---|
 Loading ... |
அனிதா கார் கதவை திறக்கப்போனாள்.
“பரவாயில்லை… நான் வந்துடுறேன்… ஏற்கனவே முழுசா நனைஞ்சுட்டேன்.. இந்த ஈரத்தோட வந்தா உங்க காரோட சீட் எல்லாம் ஈரமாகி கசகசன்னு ஆயிடும்… நீங்க போங்க நான் பின்னாடியே வந்துடுறேன்…”
“ஆர் யூ ஷ்யூர்?”
“யெஸ்..” அழகாக சிரித்தான். அனிதாவுக்கு அவன் தான் என்று கன்ஃபர்ம் ஆனது.
அனிதா வண்டியை போர்ட்டிக்கோவில் நிறுத்திவிட்டு இறங்க, அவன் பின்னாடியே மழையில் வேகமாக ஓடிவந்து காம்பவுண்டு கேட்டை சார்த்தினான்.
“நீங்க நடிகர் அபினவ் தானே?”
“ஆமாம்…” அவன் தலையில் இருந்த தண்ணீரை தட்டியவாறே சொன்னான்.
“அது தான் உங்களை பார்த்த உடனே ரொம்ப ஃபெமிலியரா தோணுச்சு…” அனிதா பேசியவாறே வீட்டின் கதவை திறந்தாள். அவன் தயக்கமாக நிற்க, “உள்ளே வாங்க” என்றாள்.
“பரவாயில்லை… இப்படியே நிக்கிறேன்… ஃபுல்லா நனைஞ்சுட்டேன்”
“பரவாயில்லை வாங்க… ” அனிதா அவன் கையை பிடித்து இழுத்துச்சென்றாள்.
அவன் காரை பழுது பார்க்க முயற்சித்ததில் இடுப்பு பகுதியில் சட்டையிலும் பேண்ட்டிலும் கிரீஸ் கறைகள் ஆடையை பாழாக்கிக்கொண்டிருந்தன. அனிதா அதை கவனித்துவிட்டு “நீங்க மேலே வாங்க… அங்கே கெஸ்ட் ரூமில் டிரெஸ் மாத்திக்கிட்டு உங்க அழுக்கான துணிகளை மேலேயே லாண்டரி ரூம்ல இருக்குற வாஷிங்க் மிஷின்ல போட்டீங்கன்னா சீக்கிரம் துவைச்சு டிரையர்ல உலர்த்திடும்… மழை எப்போ நிக்கும்னு தெரியலை” என்று சொன்னபடி ஒரு சுத்தமான வெள்ளை துண்டை எடுத்து அவன் கையில் திணித்து மாடிக்கு அனுப்பினாள்.
அபினவ் மாடிக்கு போனதும் அனிதா உடம்பை பிடித்த ஏரோபிக்ஸ் உடையிலிருந்து காட்டன் புடவைக்கு மாறிவிட்டு, சூடாக இரு கப்புகளில் காஃபி போட்டு எடுத்துக்கொண்டு மாடிக்கு போனாள்.
மேலே அவன் இடுப்பில் வெள்ளை துண்டை கட்டிக்கொண்டு அழுக்கு துணிகளை எடுத்துக்கொண்டு லாண்டரி ரூமின் வாசலில் நின்றுக்கொண்டிருந்தான். அனிதா காஃபி கப்புகளை மாடியில் இருந்த கடலை பார்த்தபடி அமைந்த பெரிய வராண்டாவில் தொங்கிக்கொண்டிருந்த ஊஞ்சலில் வைத்துவிட்டு ஓடிச்சென்று அபினவின் உடைகளை வாஷிங்க் மிஷினில் போட்டாள். அபினவின் ஜட்டியும் அதில் இருந்தது. அனிதா மெல்லிய புன்னகையுடன் மிஷினை ஆன் செய்துவிட்டு, “அபி முதல்ல காஃபி குடிங்க… அதுக்குள்ள உங்களுக்கு வேற டிரஸ் எடுத்துட்டு வந்துடுறேன்” என்று சொல்லி ஊஞ்சலை நோக்கி கை காட்டிவிட்டு அனிதா கீழே இறங்கிச்சென்று தன் கணவனின் நைட் டிரஸ்ஸில் ஒன்றை எடுத்துக்கொண்டு மீண்டும் மாடிக்கு வந்தாள்.
அனிதா மாடிக்கு வந்தபோது அபினவ் அனிதா தந்த துண்டால் தன் கவர்ச்சியான உடம்பை துவட்டிவிட்டு துண்டை இடுப்பில் சுற்றிக்கொண்டு ஊஞ்சலின் சங்கிலியை பிடித்துக்கொண்டு கடலை பார்த்தான். தூரத்தில் கடலில் புயல் காரணமாக கடலில் எழுந்த அலைகள் அச்சமூட்டுவனவாக இருந்தாலும் அதன் கோர தாண்டவத்தை ரசிப்பதும் ஒரு அழகு தான். அனிதா தந்த வெள்ளை துண்டை இயல்பாக இடுப்பில் கட்டியிருந்தான். அது அவனது தொப்புளுக்கு வெகு கீழே, அவன் பருவ முடியை காட்டியபடி இறங்கியிருந்தது. அபினவ் யதேச்சையாக திரும்ப, இடுப்பு அவன் பாதி சூத்தில், ஏகத்துக்கும் சூத்துப்பிளவை காட்டியபடி இருந்தது. அபினவ் வேண்டுமென்றே அப்படி கட்டியிருந்தானா இல்லை இயல்பாக அப்படி தான் கட்டுவானா என்பது இப்போது அவசியமில்லாத ஆராய்ச்சி. இதை பார்த்ததும் அனிதாவின் மனதில் புயலடிக்க ஆரம்பித்தது… காமப்புயல். அப்படியே நின்று அபினவின் பின்னழகை கண்ணால் தின்ன ஆரம்பித்தாள்.
மாடிப்படியில் அரவம் கேட்டதும் அபினவ் திரும்பி அனிதாவை பார்த்து “நீங்க குடுத்து வச்சவங்க அனிதா… என்ன அற்புதமான வியூ… நாள் முழுக்க பார்த்தாலும் அலுக்காது” என்றான்.
அனிதாவுக்கு அவன் சொல்வது தான் பார்த்த காட்சிக்கு பொருத்தமாக இருப்பதாக தோன்ற “ம்ம்… ஆமாம்… பார்த்துக்கிட்டே இருந்தா மட்டும் போதாது… அதுல இறங்கனும் போலவும் தோணுது” என்றாள்.
“ஆமாம்… இந்த மழையிலே நனையுறது கூட ஒரு திரில் தான் இல்லை?” குழந்தை போல குதூகலித்தான் அபினவ். “விட்டா நான் இங்கேயே கூட இருந்துடுவேன் போல இருக்கு…. ரோட் ஸைட் அசிஸ்ட்டுக்கு ஃபோன் பண்றேன். அவங்க வந்து வண்டியை சரி பண்ணுவாங்க..” அபினவ் மொனைலை எடுத்து எண்ணை ஒத்தி அழைக்க ஆரம்பித்தான். அனிதா இயல்பாக மழையை பார்ப்பது போல வராண்டாவின் கைப்பிடி சுவற்றில் சாய்ந்தபடி அபினவின் பின்னழகை ரசிக்க ஆரம்பித்தாள். அபினவ் பேசிமுடித்துவிட்டு அனிதாவின் பக்கம் திரும்பி “அவங்க வர இன்னும் 2 மணி நேரம் ஆகும்னு சொல்றாங்க…” என்று சொல்லிக்கொண்டே மழையின் சாரலில் நனையும் அனிதாவை பார்த்து “ஹேய்! நனைஞ்சிட போறிங்க…” என்றான் கரிசனையாக.
“நனைஞ்சா துவட்டிக்கிடா போச்சு..” என்றாள் அனிதா.
“என்ன??” என்பது போல அபினவ் அவளை பார்க்க, “உங்க இடுப்புல இருக்குற துண்டை எடுத்து துடைச்சிக்கிட்டா போச்சு” என்று சொல்லிவிட்டு சிரித்தாள்.
“எக்ஸ்கியூஸ் மீ” என்று அபினவ் உண்மையிலேயே புரியாமல் கேட்க, “உங்க இடுப்புல இருக்குறது என்னோட துண்டு தானே? கேட்டா கழற்றிக்குடுக்க மாட்டீங்களா என்ன?” என்று கொக்கி போட, அதன் இரட்டை அர்த்தம் அபினவுக்கு புரிந்தது.
“ஆமாங்க… உங்க துண்டு.. நான் மாட்டேன்னா சொல்லமுடியும்?” என்று சிரித்தான்.
“அந்த நினைப்பு இருக்கட்டும்…. முதல்ல காஃபி சூடு ஆறுறதுக்குல்ல குடிச்சிட்டு கப்பை குடுங்க…” என்றாள். அபினவ்வும் சூடான காஃபியை ஊதி ஊதி குடிக்க ஆரம்பித்தான்.
“இருந்தாலும் உங்க துண்டு…. நீங்க எப்போ கழற்றிக்குடுன்னு கேட்பீங்களோன்னு எனக்கு பதற்றமாவே இருக்கு… எதுக்கு வீணான டென்ஷன்… இந்தாங்க உங்க துண்டு” என்று சொல்லிவிட்டு அபினவ் இடுப்பில் இருந்த துண்டை சரேலென்று உருவி அனிதாவின் முகத்துக்கு நேராக நீட்டினான்.
அனிதா வெட்கத்தில் கண்ணை மூடிக்கொண்டு “ப்ளீஸ்.. நான் கேட்கலை” என்று சிரித்தாள். கொஞ்ச நேரம் கழித்து கண்ணை திறந்து பார்த்தபோது அபினவ் அம்மணமாக ஊஞ்சலில் உட்கார்ந்து காஃபியை குடித்துக்கொண்டிருந்தான். அனிதா அவன் பக்கத்தில் வந்து உட்கார்ந்து அவன் தொடையை தடவினாள்.
